Leven met dino's

In een tijd die de geschiedenisboeken vergaten, lang voordat de eerste beschavingen van Egypte of Mesopotamië zich vormden, bestond er een samenleving die haar gelijke niet kende. Deze mensen leefden niet alleen samen met de reusachtige dinosaurussen, ze hadden ook een technologie ontwikkeld die zelfs onze huidige wereld zou verbazen.

Het Volk van T’harak
Ver weggestopt tussen hoog oprijzende bergen en dichte oerwouden lag het koninkrijk T’harak. De mensen van T’harak waren geen primitieve jagers, ze waren meesters in energie, geometrie en de kracht van resonantie. Hun kennis kwam voort uit eeuwenlange observatie van de natuur, de sterren en een diep begrip van de krachten die de aarde zelf voortbracht.

Zij leefden zij aan zij met dinosaurussen: de triceratopsen, de stegosauriërs en zelfs de angstaanjagende Tyrannosaurus rex. Niet als vijanden, maar als een constante dreiging en een bron van inspiratie. De T’haraki leerden de patronen van deze reuzen, ontwierpen geluidsfrequenties om ze op afstand te houden, en bouwden hun steden met stenen die zelfs duizenden jaren later nog recht overeind zouden staan.

De Megalieten van Zahr
Het centrum van T’harak werd gevormd door de stad Zahr, een met gigantische stenen ommuurde vesting die volledig bestand was tegen de aanval van zelfs de zwaarste sauropoden. De muren bestonden uit perfect geslepen blokken van zwart basalt, sommige meer dan 80 ton zwaar, en zo nauwkeurig geplaatst dat er geen mes tussen te krijgen was.

Onder de stad lagen energiekanalen, gevuld met een vloeistof die licht gaf in het donker – een soort bioluminescente brandstof afkomstig van een zeldzame alg uit het moerasgebied. Deze energie voedde kristallen bovenop torens die functioneerden als een soort anti-zwaartekracht resonators. Zo konden de bouwmeesters van T’harak hun stenen tillen en positioneren zonder kranen of dieren – enkel met geluid, magnetisme en precisie.

De Beschermers
Een speciale orde, bekend als de Gromwachters, was belast met het beschermen van de stad. Zij waren niet alleen strijders, maar ook ingenieurs en biologen. Ze droegen harnassen gemaakt van verstevigde schubben van uitgestorven reptielen en gebruikten speerachtige wapens die op basis van resonantie trilden, welke in staat om zelfs het dikke pantser van een ankylosaurus te doorboren.

De Gromwachters konden ook communiceren met kleinere dinosaurussen zoals de velociraptors, die ze door generaties van geduldige training tot bondgenoten hadden gemaakt. Deze dieren zwierven als wakers over de buitenste gebieden van Zahr, alert op naderende gevaren.

De Grote Val
Maar zelfs een beschaving als T’harak was niet bestand tegen alles. Volgens de overlevering, bewaard in kristallen die verhalen via licht en geluid doorgaven, naderde ooit een object uit de hemel: een brandende ster. De leiders van T’harak probeerden de inslag af te wenden, hun torens op volle kracht, de lucht trillend van hun harmonische golven. Maar de kracht van het universum was te groot.

De inslag vernietigde de luchtlaag, vulde de hemel met rook en stof, en veroorzaakte een wereldwijde verstoring. Dinosaurussen stierven uit, het klimaat sloeg om, en T’harak werd begraven onder modder en steen.

De Sporen die Achterbleven
Duizenden jaren later, herinneren enkel een paar vreemde structuren – zoals de megalieten van Baalbek of de mysterieuze ondergrondse kamers van Derinkuyu – ons vaag aan wat er ooit was. Niemand weet zeker wie ze bouwde. Maar misschien, diep onder de grond, ligt nog een intacte zaal van T’harak te wachten, gevuld met lichtgevende kristallen, trillende energie en een boodschap:

“Wij waren hier. Wij begrepen. En wij hoopten dat jullie ook zouden leren.”